StóriÉg.

Ég strengdi áramótaheit fyrir árið 2011 sem og er að renna sitt skeið. Það kollféll með byrðina og þungt var það. Fyrstu skrefin voru létt og áhugaverð en svo kom fljótlega í ljós að það var bara ekkert gaman að hafa strengt þetta heit. Þá kárnaði nú almennt. Þrír mánuðir liðu með herkjum og uppá aðrar náðir þar sem áramótaheitið snérist um afneitun, eða föstu. Svo þegar sumraði var ákveðið að velta sér lock, stock and barrell af vagninum og mér var gríðarlega létt þá stund. Hinsvegar hef ég enga ánægju af því að segjast ætla gera eitthvað og geta ekki staðið við það. Ég geri mér grein fyrir því að það er til fólk sem vill fá að lifa í ljómanum af aðgerðinni, sem það hyggst framkvæma, áður en hún er framkvæmd. Þetta fólk finnst mér ekkert sérstakt en ég dæmi of fljótt. StóriÉg kýs heldur að reyna segja sem minnst og standa þá við það sem ég segi. Þetta voru því erfið skref og á ég þá ekki við bisið í kringum áramótaheitið sem slíkt heldur lexíuna um að rjúfa sögn. Þetta kallast yfirleitt að standa ekki við orð sín, gefin orð. Að segjast ætla gera hluti sem maður hafði aldrei ætlað sér að standa við; að mæla málið og geta svo ekki eða kjósa svo ekki að ganga gönguna. Þá kemur að því að maður hittir fólk sem langar að heyra hvað fór úrskeiðis með heitið. Eðlileg spurning hafi maður átt það til að gaula yfir alla hóla og dali yfirlýsingum um stórhuga áætlanir og hafi svo skitið í buxurnar. Það er ekkert grín að skíta á sig. Sem betur fer gaula ég ekki. Árið 2011 lærði ég að halda mér saman og fékk mér eitt sinn mjög stóra sneið af auðmýkt, en bara einu sinni mjög stóra. Það er vika eftir og mig langar ekkert í risastóra sneið. En... Isn‘t we all supahsized anyhow?

Næst verður fjallað um stofnun heiðursborgara Reykjavíkur. Hugmyndin er sú að Reykvíkingar geti kosið Heiðursborgara Reykjavíkur til 3 ára. Nafnbótin er þakkir almennings til fyrirmyndar borgara. Þess hins sama og gengur snyrtilega um, hrækir ekki á götuna, setur sorp í sorphirslur, brýtur ekki og bramlar á götum úti og býður reglulega góðan dag öðrum samborgurum til huggunnar og hlýju. Ég er löngu byrjaður að æfa mig þannig að ég hlýt að vera kosinn fyrstur.

Kv. KLT