Lært hjálparleysi

Lært hjálparleysi er eitthvað sem ég hef lært að segja en svo margir eru hrjáðir af. Fyrir mér er þetta orð og að vita af því gerir mig meðvitaðan um stöðu mína. Hvað gerist ef ég læri hjálparleysi og geng um göturnar án þess að garga og láta í mér heyra þegar mér er misboðið? Hvað gerist ef allir mínir landar og öll íslenska þjóðin lærir þetta hjálparleysi? Hver kemur þá og leysir okkur úr þessari ánauð með hægfara námundun og setur okkur í aðstöður þar sem við getum ekki tapað? Hvað ef mínar pælingar koma of seint og allir hafa þegar lært að staðan sem við erum í sé vonlaus og afturvirkt nám sé það eina sem öll þjóðin getur reitt sig á? Ef maður fer út á götu kemur á móti manni baggi af fólki, knippi af alveg eins fólki sem fannst það sama og hinum og það kemur þeim ekki við. Þau eru í sama mengi og vinur þeirra sem var alveg eins. Það kemur yfir mig hrollur sem á sín upptök í fyrirlitningu sem gýs upp hjá mér þegar ég sá þessi mengi af ungu fólki ganga um bæinn, sem finnst það svo smart því fyrr um daginn hafði því verið líkt við fræga kvikmyndastjörnu og þá var það á grænni grein því það var þá komið með fyrirmynd sem allir dáðu líka, eins og það sjálft. Það er örugglega erfitt að vera geðveikur, svartur blettur á þjóðfélaginu því þeirra baggi er öðruvísi en allir aðrir baggar. Þeirra baggi er geðveikur og því óútreiknanlegur og óskiljanlegur nokkrum heilbrigðum manni, sem segir öðrum manni það sem honum var sagt í gær. Og þannig á þetta eftir að ganga þar til einn maður rífur af sér hlekkina, stígur í drullupollinn á leið sinni að ótroðinni slóð og þeytir upp þessari botnleðju sem við erum og höfum verið svo lengi vegna viðja vanans. Fariði varlega. Kv. KLT