Hræsoltnu aumingjarnir.

Ég skammast mín. Ég skammast mín oft fyrir framkomu mína, ég skammast mín fyrir hegðun mína og saurugar hugsanir. Svo skammast ég mín fyrir annað fólk. Það er nú rausnarlega farið með skömmina þar sem ég ætti að hafa nóg með sjálfan mig en svona er þetta nú samt því ekki verður annað séð en að fólk sé almennt skammlaust. Ég skammast mín fyrir fólk sem kýs að standa ekki í lappirnar því það er svo hrætt við að þurfa vinna fyrir lífsins gæðum sem þeim er annars veitt að kostnaðarlausu. Svo þegar það hefur ekki efni á lífsins lystisemdum og árlegum utanlandsferðum þá er vegið að mennréttindum þessa sama fólks og hefst þá söfnun af mikilli aumingjagæsku og tilfinningaklámi. Orðræðan er á þá leið að ríkisstjórnin ætli hér allt lifandi að drepa með sköttum sem þetta sama fólk greiðir ekki heldur þiggur úr sameiginlegu framlagi vinnandi fólks. Ef það er ekki ríkisstjórnin eru það lánastofnanir sem tróðu ólöglegu, óþörfu, okurvaxtalánum þversum ofan í kokið á forheimsku fólkinu í skjóli nætur þar sem það svaf á sínu græna eyra ómeðvitað um að það væri e.t.v. ekki skynsamlegt og ekki á allra færi að yfirveðsetja eignina sína fyrir skammtíma lausafé og kaupa sér lampa. Ég skammast mín fyrir þessa aumingja sem telja að það sé öðrum um að kenna hvernig fyrir því er komið og að þeirra eigin forheimska sé afsökun og annarra manna vandamál. Að vera aumingi er að verða lífsstíll og afsökun til að beina andúð sinni að samfélaginu og fá þannig til baka það sem fólk telur sig eiga skilið án þess að lyfta litla fingri. Líkt og óvita börn hefur þetta fólk enga siðgæðisvitund og réttir sífellt lengra út arminn til að fá meira af því sem er í boði með það að markmiði að maður sé í raun að tapa ef maður tekur aðeins það sem maður þarf en ekki eins mikið og maður getur, þó svo það fari til spillis. Gæðin fara þá allavega til spillis hjá manni sjálfum en ekki einhverjum öðrum sem er að gera nákvæmlega það sama og væri það til að reka menn til sturlunar að vita til þess að einhver væri að græða meira en maður sjálfur á sameiginlegu framlagi vinnandi fólks. Helsta keppikefli aumingjanna er að komast hjá ábyrgðum sínum með því að sýna fram á hversu mikill aumingi maður í rauninni er. Því meiri aumingi því betra. Með því að vera meiriháttar aumingi getur maður haldið og sleppt, því aumingjar hafa vit á að standa ekki við skuldbindingar sínar þó svo í myndlíkingu geti þeir ekki staðið í fæturna og eru ofsalegir aumingjar. Þá fær auminginn 4 veggi með vítt á milli og þak svo ekki væsi um. Fyrir þetta þarf auðvitað ekkert að greiða því sameiginlegt framlag vinnandi fólks sér hæglega um alla aumingja og vini þeirra.
Ég ber þetta á hræsibrekku því það er með öllu ólíðandi að lífsgæði séu sammerkt efnishyggju, greidd í framtíðinni af fjárhagslegum óvitum með ómótstæðilega þörf til að aðrir sjái þá sem mikinn og hvort sem það sé sannleikur eða leikur, skiptir engum toga.
Aumingjar allra landa sameinist og tortímið ykkur, því hér er ekki pláss.
Í dag er ég hryggur. Hryggur L• dapur, sorgbitinn, er ég horfi á soltinn hræmúginn með kjaftinn fullan að bisa við að ganga á ört þverrandi kostinn.
Hryggur er einnig góður sunnudagsmatur.