Það var þá heilagur andi!

Ég brá mér í bæjarferð. Erindið var ekkert sérstakt, bara að spóka mig og skoða mannlífið sem iðar á svo fögrum síðsumarsdegi. Allt fólkið er komið út, það gengur um og skoðar mig og svo annað fólk. Allir svo fjörugir og einhvernveginn verða sorgir mannanna að engu á meðan sólin heiðrar okkur með geislum sínum. Það kvöldar með tímanum og hvað það er yndislegt að sjá sólina hverfa á bak við Póst- og símahúsið. Við, fólkið, förum heim og grillum og lítum svo á Sjónvarp allra landsmanna. Eitthvað fyrir alla. Sovésk-tékknesk heimildarmynd um akuryrkju í Síberíu. Brosandi fólk sem hefur allt til alls og öllum líður vel. Svo kom í ljós að þetta var ekki akuryrkja heldur útrýmingarbúðir fyrir fólk sem ekki var eins og við hin. Eftir þessa skemmtilegu eitthvað fyrir alla heimildarmynd, ákvað ég að það væri kominn tími á að skoða iðandi mannlíf borgarinnar. Forsetinn stóð á sama stað og alltaf, stór og mikill. Hann bjargaði Íslandi! Hann er frelsishetja allra landsmanna. Hann giftist frænku sem beið hans í fimmtán ár. Góður maður, hann Jón. Sameining stéttanna átti sér stað. Maður spilar á gítar og lætur sem hann syngi um sorgir sínar, hefðardama gengur hjá og tekur undir við mikinn fögnuð nærstaddra. Allir sitja dolfallnir og stemming myndast um tilbúnar sorgir mannsins. Dagur var að kveldi kominn, ég fór heim, hrasaði um þröskuld draumalandsins og datt inn fyrir. Nýr dagur blasti við mér og óafvitandi reykti ég tólf sígarettur yfir þremur kaffibollum og settist svo á koppinn. Til hamingju vinur, nýr dagur í veröld þar sem þú vinnur til að kaupa þér hluti sem þú vissir ekki að þig vantaði. Geggjað. Ég geng út. Það fyrsta sem blasir við mér er tuttugu og þriggja metra löng biðröð. Allir bíða í biðröð, allir bíða í biðröð. Ég bíð í biðröð. Ég spyr mann sem bíður í biðröð, hvort hann geti sagt mér af hverju ég bíð í biðröð. Vegir guðs eru órannsakanlegir eins og hann sjálfur, segir hann mér. Svo sagði hann mér frá Óla. Gulur og rauður, rauður og grænn, grænn og blár, blár og svartur, svartur og hvítur, hvítur og fjólublár. Þarna höfum við farið í gegnum allt litrófið, en ekki eingöngu, þetta var einnig upptalning á skónum hans Óla. Allir litir af bestu lakkskónum. Hann átti gott úrval. Hann gekk um bæinn í sitthvorum skónum, þrammandi gulur og rauður, rauður og grænn, grænn og blár og svo framvegis. Hann var búinn að koma sér vel fyrir, ók um á fínum bíl og var að þjálfa sig í því að vera manneskja. Það er ekki allra. Einn daginn er hann var á leið í bæinn var hann stoppaður af lögreglunni. Hann lagði við vegakantinn og beið. Þjónn laganna steig þungum og öruggum skrefum í átt að honum og biður hann um að stíga útúr bílnum. Alveg sjálfsagt, herra segir Óli og býr sig undir að stíga út úr bílnum, en ég verð að segja þér, ég er í sitthvorum skónum, segir hann svo. Þjónninn jánkar því og Óli kemur út. Um leið og Óli hafði stigið út kemur skelfingarsvipur á þjóninn og Óli verður fórnarlamb í orgíu hjá lögreglunni þar sem þeir liggja þrír á honum og veltast um af miklum móð. Hann gleymdi að nefna að þetta væru lakkskór og hann var handtekinn fyrir glæpi gegn tískunni. Hann fékk lífstíðardóm. Hann var dæmdur til að kaupa sér Levi´s 501 einu sinni í mánuði og versla einungis í viðurkenndum tískuvöruverslunum það sem eftir var ævinnar. Æi, greyið gæsin, hann Óli.