Til að vera innan um fólk er æskilegast og veldur minnstum óþægindum þegar farið er eftir boðum og bönnum.Það er kurteisi og hana kann ég vel við. Hana er hægt að kenna.
Alltof sjaldan að mér finnst, sé ég unga afkomendur mína Íslendinga, sýna kurteisi til hinna eldri og reyndari. Það sama mætti svo sem segja um eldra fólkið. Það sem allt veraldlegt girnist. Það er elsta fólkið sem yfirleitt kann sig hvað varðar kurteisi.Hvað okkur hin varðar þá neitum við að læra af þeim því þau máttu aldrei meira en þau áttu. Í þá daga var ekki hægt að skuldsetja sig til að redda sér fram að næstu mánaðarmótum, eyða umfram efni til að kaupa eitthvað ónauðsynlegt en afskaplega fallegt. Það þurfti að vinna fyrir hverjum hlut, hverjum varningi, hvort sem hann fór í það eða á. Þessa nauðhyggju kunnum við flest ekki.
Eldri bændur eru vel upp aldir. Þeir eru sárafáir ríkir en flestir hafa þeir nú verið aflögufærir og útskýrir hvers vegna þeir aldrei urðu ríkir. Um tíma hjá okkur var hallærislegt að vera fátækur og eiga ekki fyrir lystisemdum. Við keyptum allskyns sem við höfðum ekki efni á en vorum samt ekki fátæk eins og Afríka, þó við værum ekki aflögufær eins og Afríka því lífsgæðin hér eru svo mikið betri. Ísland er ekki þróunarland þó hér sé stunduð rányrkja.
Ég tel að við höfum þá hneigð , sem þjóð, að vilja vera útaf fyrir okkur. Nú stendur okkur til boða að vera með öllum hinum. Það hefur hins vegar þá kvöð í för með sér að við þurfum að deila. Ekki bara taka og græða, heldur látum við af hendi og þau láta af hendi. Ég kenni barninu mínu að deila, af því hún kann það ekki og er illa við það. Hún er Íslendingur.
Lengi vel var ég efins um hvað best væri að gera þegar maður stendur frammi fyrir svo alvarlegri stöðu. Í dag er ég sannfærður og var það langur vegur. Ég ákvað að fara aftur í grunninn á mínum skoðunum, sem ég hafði þegar ég var yngri. Ég skoðaði kommúnista, anarkista, framsóknarflokkinn og vinstri græn. Svo tók ég ákvörðun án sannfæringar. Sú ákvörðun tel ég þá bestu af því sem í boði var. Af hverju var ég að velja milli jarðaberja eða súkkulaðibragða á smokkum þegar ég totta ekki typpi?
Nú stýrir fólk landinu sem ákvað að grípa í taumana en bykkjan er enn snarvitlaus og engin tök að hafa á henni. Í öllu fuminu og handapatinu þá verða mistök í ákvarðanatöku. Allt er í rúst og við þurfum að reisa þetta við, það er allt í klessu. Best væri auðvitað að líta í kringum sig og sjá vini þusta að og verða manni til bjargar. En það gerðist ekki. Næst best væri að sjá ókunnuga þusta að og bjóðast til að aðstoða mann. Það gerðist ekki heldur. Þriðja best af fimm væri að þurfa biðja venslafólk um aðstoð við að koma manni bjargar, sem svo verða við bóninni. Það gerðist ekki heldur. Fjórða best væri að biðja ókunnuga um björg og þeir verða við bóninni með semingi og lexíu um hvað skal næst til bragðs taka. Það gerðist ekki að neinu marki. Verst væri þó að biðja alla um alla hjálp og allir líta undan nema þeir sem vilja hýða þig. Það hins vegar gerðist.
Reynslan úr hæðunum hefur kennt mér að þegar hingað er komið eru enn nokkrir möguleikar til staðar. Einn af þeim inniheldur gúmmí varninginn hér að ofan sem er enn óreyndur. Annar möguleiki er þó síður skárri og hann er að sleikja upp þá sem halda á vendinum. Best væri þó að komast heim til sín, loka, læsa, safna kröftum og stíga út fílefldur og segja Vendismönnum og vinum þeirra að við viljum ekki vera með, við ætlum að sjá um okkur sjálf og þakka áhugann.
Það er enginn hreppur sem vill umbera okkur án veglegrar umbunar og við eigum engan pening. Til þess þufum við að viðurkenna algjöran ósigur og biðjast vægðar og ef við erum heppin, lifum við til annarrar orrustu. Ef óheppin, hreppt í ánauð og deyjum sem þrælar.
Í dag hefur fólkið sem ræður yfir stjórnmálum á Íslandi tekið þá stöðu að sleikja upp Vendismenn með því að vilja vera einn af þeim og hverfa í fjöldann. Taugaveikluð og berum fyrir okkur höndina fyrir hverja hýðingu þá verðum við þó altént einn af níðingunum þegar þetta er yfirstaðið.
Það er að skýrast fyrir mér æ betur að það er ekki annarra að stjórna þegar um mitt eigið líf er að ræða.
