2.

Til að vera innan um fólk er æskilegast og veldur minnstum óþægindum þegar farið er eftir boðum og bönnum. Það er kurteisi og hana kann ég vel við. Hana er hægt að kenna.

Alltof sjaldan að mér finnst, sé ég unga afkomendur mína Íslendinga, sýna kurteisi til hinna eldri og reyndari. Það sama mætti svo sem segja um eldra fólkið. Það sem allt veraldlegt girnist. Það er elsta fólkið sem yfirleitt kann sig hvað varðar kurteisi. Hvað okkur hin varðar þá neitum við að læra af þeim því þau máttu aldrei meira en þau áttu. Í þá daga var ekki hægt að skuldsetja sig til að redda sér fram að næstu mánaðarmótum, eyða umfram efni til að kaupa eitthvað ónauðsynlegt en afskaplega fallegt. Það þurfti að vinna fyrir hverjum hlut, hverjum varningi, hvort sem hann fór í það eða á. Þessa nauðhyggju kunnum við flest ekki.

Eldri bændur eru vel upp aldir. Þeir eru sárafáir ríkir en flestir hafa þeir nú verið aflögufærir og útskýrir hvers vegna þeir aldrei urðu ríkir. Um tíma hjá okkur var hallærislegt að vera fátækur og eiga ekki fyrir lystisemdum. Við keyptum allskyns sem við höfðum ekki efni á en vorum samt ekki fátæk eins og Afríka, þó við værum ekki aflögufær eins og Afríka því lífsgæðin hér eru svo mikið betri. Ísland er ekki þróunarland þó hér sé stunduð rányrkja.