Í febrúar til mars árið 1968 hélt Andy Warhol sýningu í Moderna Museet í Stokkhólmi. Í sýningarskránni stóð að „Í framtíðinni, munu allir verða frægir í 15 mínútur.“
Með því að ógilda í listsköpun stigveldi túlkunar (eitt er betra en annað) í aðgerðum (hvað má gera) og aðferðum (hvernig má gera það) spáði Warhol að það myndi leiða til þess að stigveldi þeirra sem taldir væru verðir fulltrúar listarinnar yrði afnumið.
Það þýðir að hver sem er og þar með allir, gætu orðið frægir þegar stigveldið liðast í sundur. Það verða því ekki aðeins þeir sem verðskulda frægð sem verða frægir í framtíðinni, sem er núna.
Í dag getur hver einasti rottuhelvítis hali orðið frægur fyrir akkúrat ekki neitt. Við sönkum að okkur gjöfulli flóru af stjörnum sem teljast málsmetandi vegna þess eins að sá hinn sami greiddi til vinstri en ekki til hægri eins og múgurinn taldi að ætti að greiða sér. Nú getur múgurinn séð að mögulegt er einnig að greiða til vinstri. Svo eru sumir sem skipta í miðju og eru þeir jaðargildi og sennilegast anarkistar og því ógreiddir yfirleitt. Þeir láta ekki stjórnast af leiðum greiðunnar vegna þess að stjórnleysis er óskað.
Hvað um það, þessa dagana komast allir í pressuna vegna þess hversu bágstödd þau eru, hversu rík þau voru, vegna lítils sjálfsmats, vegna þess að þau unnu keppni af einhverri gerðinni, vegna aðgerða, vegna aðgerðaleysis, vegna slæmra vinnubragða og má þar nefna Ólaf heitinn Skúlason biskup Íslands sem dæmi ásamt öllum þeim sem skrifa fréttir þessa dagana, þ.m.t íþróttafréttir þó svo að ritari íþróttafrétta væri fréttin.
Ég á mínum háa hesti hef fengið mig algjörlega fullsaddann af öllu þessu fólki en kemst ekki hjá því að kynnast þeim vegna samfélagshátta sem ég hef tileinkað mér. Við virðumst þarfnast almenns tilfinningakláms sem drífur okkur áfram á þórðargleðinni einni saman og alveg skal þetta vera hræðilegt sem stendur í blöðunum að nú hafi A fallið af stalli þar sem B hefur kært A til lögreglunnar fyrir að hafa beitt B bitlaust, og á meðan, heima á búgarðinum, hafi C misnotað D að því er talið er en hún gæti hafa munað falskt, og afiminnogammamín fóru út á bakka að búa. Djöfuls skemmtun það nú er að kjamsa á annarra manna misgjörðum og taka afstöðu til atburða sem okkur eru ekki með nokkru kunnir. Flest samræðukjams hefst á orðunum: „Ég held...“ vegna þess að við höfum ekki hundsvit á því sem við erum um það bil að fara tala um. Annað samræðukjams hefst á: „Mér finnst...“ þar sem við ætlum að tjá skoðanir okkar á hlutum sem við getum ekki haft neina skoðun á. Góða skemmtun og við skulum fyrir alla muni halda áfram þessu ötula starfi við að rógbera og rægja svo aldrei myndist stundarfriður til að sjá hvað maður er ógeðslegur sjálfur. Við viljum að allir séu jafnir og fyrir alla muni skulum við halda áfram að vera jafn ógeðsleg. Eymdin elskar félagsskap.
Með því að ógilda í listsköpun stigveldi túlkunar (eitt er betra en annað) í aðgerðum (hvað má gera) og aðferðum (hvernig má gera það) spáði Warhol að það myndi leiða til þess að stigveldi þeirra sem taldir væru verðir fulltrúar listarinnar yrði afnumið.
Það þýðir að hver sem er og þar með allir, gætu orðið frægir þegar stigveldið liðast í sundur. Það verða því ekki aðeins þeir sem verðskulda frægð sem verða frægir í framtíðinni, sem er núna.
Í dag getur hver einasti rottuhelvítis hali orðið frægur fyrir akkúrat ekki neitt. Við sönkum að okkur gjöfulli flóru af stjörnum sem teljast málsmetandi vegna þess eins að sá hinn sami greiddi til vinstri en ekki til hægri eins og múgurinn taldi að ætti að greiða sér. Nú getur múgurinn séð að mögulegt er einnig að greiða til vinstri. Svo eru sumir sem skipta í miðju og eru þeir jaðargildi og sennilegast anarkistar og því ógreiddir yfirleitt. Þeir láta ekki stjórnast af leiðum greiðunnar vegna þess að stjórnleysis er óskað.
Hvað um það, þessa dagana komast allir í pressuna vegna þess hversu bágstödd þau eru, hversu rík þau voru, vegna lítils sjálfsmats, vegna þess að þau unnu keppni af einhverri gerðinni, vegna aðgerða, vegna aðgerðaleysis, vegna slæmra vinnubragða og má þar nefna Ólaf heitinn Skúlason biskup Íslands sem dæmi ásamt öllum þeim sem skrifa fréttir þessa dagana, þ.m.t íþróttafréttir þó svo að ritari íþróttafrétta væri fréttin.
Ég á mínum háa hesti hef fengið mig algjörlega fullsaddann af öllu þessu fólki en kemst ekki hjá því að kynnast þeim vegna samfélagshátta sem ég hef tileinkað mér. Við virðumst þarfnast almenns tilfinningakláms sem drífur okkur áfram á þórðargleðinni einni saman og alveg skal þetta vera hræðilegt sem stendur í blöðunum að nú hafi A fallið af stalli þar sem B hefur kært A til lögreglunnar fyrir að hafa beitt B bitlaust, og á meðan, heima á búgarðinum, hafi C misnotað D að því er talið er en hún gæti hafa munað falskt, og afiminnogammamín fóru út á bakka að búa. Djöfuls skemmtun það nú er að kjamsa á annarra manna misgjörðum og taka afstöðu til atburða sem okkur eru ekki með nokkru kunnir. Flest samræðukjams hefst á orðunum: „Ég held...“ vegna þess að við höfum ekki hundsvit á því sem við erum um það bil að fara tala um. Annað samræðukjams hefst á: „Mér finnst...“ þar sem við ætlum að tjá skoðanir okkar á hlutum sem við getum ekki haft neina skoðun á. Góða skemmtun og við skulum fyrir alla muni halda áfram þessu ötula starfi við að rógbera og rægja svo aldrei myndist stundarfriður til að sjá hvað maður er ógeðslegur sjálfur. Við viljum að allir séu jafnir og fyrir alla muni skulum við halda áfram að vera jafn ógeðsleg. Eymdin elskar félagsskap.
No comments:
Post a Comment