Sjálfsblekking.

Eftir að hafa varið 7klst í að bisa við verkefni sem ég taldi mig vera kominn með lausn á hef ég komist að þeirri niðurstöðu að lausnin hafi verið að öðru verkefni. Þannig að þegar ég hafði lokið þessu verkefni mínu, að ég taldi með ágætum, kom í ljós að verkefnið sem ég hafði leyst úr með lausninni minni var í rauninni ekki vandamálið né verkefnið sem ég hefði átt að vera fást við. Þetta ágæta verkefni sem ég leysti með lausninni á vandamáli sem var ekki vandamálið, átti að kosta mig 36þús. kr. gengið frá. Það sem sýnir sig svo sem vandamálið er öllu kostnaðarmeira og kostar 5x fyrrgreind fjárhæð. Mjög mikið. Svekkelsið felst í því að ég gat með engu móti greint hvort vandamálið ég átti að vera fást við fyrr en ég hefði lokið öðru hvoru. Eftir bjartsýnispepp og vísbendingar sem bentu á að ódýrara verkefnið væri vandamálið og það varð sjúkdómsgreiningin, hefst aðgerðin. Hún tók sem fyrr segir 7klst. og að henni lokinni var maskínan ræst. Þá kemur í ljós að meinið er enn til staðar. Meinið að þessu sinni var hljóð sem hljómaði líkt og lofti væri þrýst af miklum krafti í gegnum þröngt gat og myndaði einskonar spreyhljóð við gang bifreiðar. Við þessa síðari sjúkdómsgreiningu geri ég með grein fyrir að ég hafi látið blekkjast af sjálfum mér með óraunhæfri bjartsýni og trúgirni því það hentaði mér betur að það væri þessi lausn sem ég komst að og komst svo að sú lausn var ekki lausn á vandamálinu. Þetta þýðir að ég hafi varið 7klst til einskis þar sem sú vinna sem ég lagði í verkefnið sem var ekki lausnin mun vera fjarlægð að nýju til að framkvæma verkefnið skv. síðari sjúkdómsgreiningu. Jebbs, meiriháttar.

Ég hugga mig þó við að ég nýtti tímann einstaklega vel og veit nú meira en ég vissi áður. Einnig á þessum tíma sem talinn er í verkefnið eru 5 hurðir smurðar og opnast bæði innan og utanfrá. Ég hef lengi verið að velta fyrir mér að fá mér nýja bifreið vegna þess að kostnaðurinn við rekstur og viðhald er að verða manni um megn. Svo horfi ég á hann, með bæði ljósin skínandi skært að framan, skýr einsog glitrandi stjörnur. Hann er fallegur. Ég hef því ákveðið að láta verða af þessum fjárútlátum og verja þeim tíma með honum sem þarf til að leysa hitt verkefnið sem ég hefði átt að vera leysa. Hann á það skilið frá mér blessaður.

Á staðnum.

Kvöldið hefst líkt og önnur kvöld að við A hittumst á staðnum til að spila ballskák, um kl. 20:30. Þetta kvöld er sérstakt að því leiti að einn, B góður vinur okkar A, virðist eitthvað sérstaklega drukkinn og hefur aldrei verið áhugamaður um ballskák. Hann er þó mættur.

Við fáum okkur drykk, kúlur og borð og förum að spila. B virðist sífellt drukknari með tilheyrandi látum en leiknum er þó haldið áfram þrátt fyrir hróp og látalæti í ofsageði drykkjunnar. Hvað um það leikið er áfram svo kemur að því að B fer á salernið. Leiknum er haldið áfram.

Að nokkrum tíma liðnum kemur upprennandi blaðatalsmaður allskonar og gengur framhjá til að fara á salerni en kemur aftur að vörmu spori og biður okkur A að koma aðeins með honum og spyr hvort við séum með gjörning inná salerni. Við förum að sjálfsögðu með honum að dyraopi salernis karla. Þar blasa við okkur hlandskálar á vinstri hönd, vaskar á hægri og gegnt okkur eru tveir klefar, annar þeirra opinn með öllum fötum B en hinn lokaður. Eftir að hafa velt þessu fyrir mér í 7 sek. lýsi ég niðurstöðu minni upphátt að kauði hlyti að hafa skitið á sig og sé að hreinsa sig í lokaða klefanum og fæ staðfestingu með hlæjandi samþykki úr lokaða klefanum. B opnar hægri klefann og kemur út ber að neðan og það er undarlega eðlilegt að sjá hann þarna svona útlítandi líkt og við værum að koma eða fara í sund, nema hér var engin laugin. B sagðist svo hafa sturtað nærbuxunum sínum niður klósettið og að buxurnar hefðu sloppið að mestu frá þessum vandræðum og vildi ólmur spila næsta leik.

Síðan þá hefur myndast undarlegur leki í loftinu á staðnum sem ekki virðist vera hægt að rekja. Ég hef þó einn grunaðan.

KRC+1.

Viðfangið hefur innbyrt skammtinn eftir góðan undirbúning af stemningu og jíahi. Gó, kl. er 16:14.

Eftir um klst. fer viðfangið að virða fyrir sér hluti og undrast á sköpun þeirra og veru þeirra í vídd. Þegar um 2klst. eru liðnar hefjast ósköpin:

„Mér fannst eins og tíminn hefði stöðvast. Það var ekki þannig að ég hreyfði mig hægar heldur var augljóst að tíminn væri að stöðvast þar sem útvarpið, rás 1, gufan, hægði á sér líkt og haldið væri aftur af vinyl skífu. Ekkert hreyfðist og nú hefði maður haldið að þegar tími stöðvast yrði þögn en það var alls ekki svo, í útvarpinu heyrðist nú sónn þar sem tíminn hafði algjörlega stöðvast á þessum tón. Mér leist agalega illa á blikuna og hélt ég væri að fara fá hjartaáfall þar sem tíminn hafði stöðvast og þetta væri e.t.v. andlát mitt. Mér brá svo við tilhugsunina að ég hoppaði upp í loftið og fannst þá sem ég hefði komið hreyfingu á tímann. Ég stökk því aftur uppí loft og í þetta sinn ákvað ég að sparka fótunum í rassinn á sjálfum mér til að setja áherslu á löngun mína til að koma tímanum aftur á hreyfingu. Nú sá ég árangur af þessu og varð upprifinn, hoppaði uppí loft og sparkaði í rassinn á sjálfum mér hraðar og fastar og í hvert skipti mjakaðist hljóðið úr útvarpinu að því að vera útvarpssending en ekki sónn eingöngu. Ég hafði komið tímanum af stað. Gott og vel, ég þurfti samt að koma mér út úr húsinu þar sem allir veggir voru 4, + þak og gólf. Úti tók við ein sú undarlegasta sjón sem ég hef ei fyrr, né síðar, kynnst. Allur himininn var regnbogi, allur himininn var regnbogi sem var alstaðar. Hvert sem augað leit var regnbogi og ekki ský á himni.

Svo vaknaði ég heima um kl. 14:16.“

Þannig að þegar þið finnið ykkur í þeirri stöðu að tími virðist hafa stöðvast, þá er ráð.

Það er eitthvað í veginum.

Það er eitthvað í vegi fyrir því að frjáls framþróun manns geti orðið. Með lýðræði höfum við vanað okkur viðbrögðum við aðgerðum því allir ráða. Meira að segja hálfvitinn sem hljóp á eftir víetnamska uppvaskaranum þegar hún var á leið heim eftir vinnu og öskraði á hana að fara heim til sín. Það sama hefði mátt segja við hann sökum óspekta, en maður rökræðir ekki við hálfvita, maður slær þá, helst ihjel, ef þeir duga ekki til vinnu. 

Hvað gerir maður þegar manni birtast augljósir gallar á lofaða lýðræðiskerfinu? Styðji maður ekki lýðræði hlýtur maður að vera einræðissynni og þar af leiðandi fasisti en það er bara af því að það væri auðvitað best að ég fengi að ráða. Þegar horft er á alþingi Íslendinga og það sem fram fer þar, getur enginn, enginn útlendingur einu sinni, orðið stoltur af vinnulaginu sem viðhaft er þar.
Roger McGough var með sniðugt ljóð:
I wanna be the leader
I wanna be the leader
Can I be the leader?
Can I? I can?
Promise? Promise?
Yippee I'm the leader
I'm the leader
OK what shall we do?
Eitt sinn var ég svo lukkulegur að það var ráðist á mig af strákagengi sem fór mikinn. Þeir veittust að mér þar til foringinn sá sér færi að stíga fram og sýna af hverju hann væri foringi og lagði til atlögu. Næsta sem við vitum er að hann fær bylmingshögg af vinstri skó vinar míns sem ég hafði tekið af heimili hans fyrr um kvöldið. Við hættum að slást og hann spurði mig af hverju ég væri með skó í vasanum.
Vaknið gott fólk og takið ábyrgð á sjálfu ykkur.

!

Að bregða er lýsing á ástandi sem framkallað er hjá viðfangi þegar það kemst í tæri við hættu án þess að vera því viðbúið, áreiti með forundran.
Um daginn brá okkur guði báðum.

Tönnin

Það flaug mér í hug um daginn hvort manneskjur gætu áskapað sér tourette heilkennið. Tourette heilkenni er taugafræðileg og arfbundin röskun sem enn er ekki vitað um orsök. Röskunin einkennist af hreyfikækjum og hljóðkækjum. Af vef Tourette samtakanna má sjá neðangreint:

•Tourette-heilkennið er arfbundið og er líffræðilegt ástand. Það einkennist af langvarandi hreyfikækjum eða kippum og hljóðkækjum og veldur oft félagslegum vanda.
•Tourette kemur venjulega fyrst fram í bernsku og alvarleiki þess er breytilegur eftir einstaklingum og aldri þeirra.

•Tourette fylgja oft aðrar raskanir, svo sem þráhyggja-árátta og athyglisbrestur með eða án ofvirkni.

•Tourette er að finna hjá einu af hverjum hundrað skólabörnum.
•Einkenni Tourette eru oft misgreind. Þau eru m.a. talin vera af sálrænum toga, stafa af lélegu uppeldi eða skilnaði foreldra. Fyrir kemur að líkamlegu og kynferðislegu ofbeldi er kennt um einkennin og haft samband við barnaverndar¬yfirvöld þar um. 

•Kennarar og meðferðaraðilar álykta stundum að barn með Tourette einkenni sé alvarlega tilfinningatruflað eða athyglissjúkt fremur en að það þjáist af sjúkdómi eða röskun.

Segjum svo að viðfangið verði fyrir stanslausum barsmíðum til að hafa eitthvað að til að leggja rökin á. 15 sinnum á dag í 4 ár er viðfangið lamið með priki til þess að athuga hvort áskapað tourette sé mögulegt. Á fyrsta degi á 5. ári, eftir 21.900 barsmíðar (eða réttara sagt 21.915, þar sem það er hlaupaár) er mögulegt að viðfangið hrópi upp yfir sig á þeim tíma dagsins sem barsmíðarnar voru viðhafðar án þess að raunverulegar barsmíðar eigi sér stað. Þegar líður frá síðasta atviki og slokknun myndast eftir nokkrar vikur, mun viðfangið eftir sem áður bregðast við samkvæmt þeim fyrri atvikum (21.915 skipti) sem glöggvun A átti sér stað (maður, prik). Glöggvun A gæti þó allt eins verið gallabuxur og ég á þrennar. 

Mynd 1.

Þetta gæti því hugsanlega leitt til þess að þegar fólk sem hefur orðið fyrir barsmíðum eða öðru áreiti af hvaða toga sem er í nægilega miklu magni eða tíðni og tengslanám myndast, s.k. skilyrt viðbragð, að þegar fólk sér gallabuxur kemur varnarviðbragðið í ljós sem einkennist af hreyfikækjum og hljóðkækjum.

Tönnin myndi vera skv. Mynd 1. the third canine (cuspid), hægra megin of the upper teeth á adult viðfangi eða þessi nr. 3. 

Hræsoltnu aumingjarnir.

Ég skammast mín. Ég skammast mín oft fyrir framkomu mína, ég skammast mín fyrir hegðun mína og saurugar hugsanir. Svo skammast ég mín fyrir annað fólk. Það er nú rausnarlega farið með skömmina þar sem ég ætti að hafa nóg með sjálfan mig en svona er þetta nú samt því ekki verður annað séð en að fólk sé almennt skammlaust. Ég skammast mín fyrir fólk sem kýs að standa ekki í lappirnar því það er svo hrætt við að þurfa vinna fyrir lífsins gæðum sem þeim er annars veitt að kostnaðarlausu. Svo þegar það hefur ekki efni á lífsins lystisemdum og árlegum utanlandsferðum þá er vegið að mennréttindum þessa sama fólks og hefst þá söfnun af mikilli aumingjagæsku og tilfinningaklámi. Orðræðan er á þá leið að ríkisstjórnin ætli hér allt lifandi að drepa með sköttum sem þetta sama fólk greiðir ekki heldur þiggur úr sameiginlegu framlagi vinnandi fólks. Ef það er ekki ríkisstjórnin eru það lánastofnanir sem tróðu ólöglegu, óþörfu, okurvaxtalánum þversum ofan í kokið á forheimsku fólkinu í skjóli nætur þar sem það svaf á sínu græna eyra ómeðvitað um að það væri e.t.v. ekki skynsamlegt og ekki á allra færi að yfirveðsetja eignina sína fyrir skammtíma lausafé og kaupa sér lampa. Ég skammast mín fyrir þessa aumingja sem telja að það sé öðrum um að kenna hvernig fyrir því er komið og að þeirra eigin forheimska sé afsökun og annarra manna vandamál. Að vera aumingi er að verða lífsstíll og afsökun til að beina andúð sinni að samfélaginu og fá þannig til baka það sem fólk telur sig eiga skilið án þess að lyfta litla fingri. Líkt og óvita börn hefur þetta fólk enga siðgæðisvitund og réttir sífellt lengra út arminn til að fá meira af því sem er í boði með það að markmiði að maður sé í raun að tapa ef maður tekur aðeins það sem maður þarf en ekki eins mikið og maður getur, þó svo það fari til spillis. Gæðin fara þá allavega til spillis hjá manni sjálfum en ekki einhverjum öðrum sem er að gera nákvæmlega það sama og væri það til að reka menn til sturlunar að vita til þess að einhver væri að græða meira en maður sjálfur á sameiginlegu framlagi vinnandi fólks. Helsta keppikefli aumingjanna er að komast hjá ábyrgðum sínum með því að sýna fram á hversu mikill aumingi maður í rauninni er. Því meiri aumingi því betra. Með því að vera meiriháttar aumingi getur maður haldið og sleppt, því aumingjar hafa vit á að standa ekki við skuldbindingar sínar þó svo í myndlíkingu geti þeir ekki staðið í fæturna og eru ofsalegir aumingjar. Þá fær auminginn 4 veggi með vítt á milli og þak svo ekki væsi um. Fyrir þetta þarf auðvitað ekkert að greiða því sameiginlegt framlag vinnandi fólks sér hæglega um alla aumingja og vini þeirra.
Ég ber þetta á hræsibrekku því það er með öllu ólíðandi að lífsgæði séu sammerkt efnishyggju, greidd í framtíðinni af fjárhagslegum óvitum með ómótstæðilega þörf til að aðrir sjái þá sem mikinn og hvort sem það sé sannleikur eða leikur, skiptir engum toga.
Aumingjar allra landa sameinist og tortímið ykkur, því hér er ekki pláss.
Í dag er ég hryggur. Hryggur L• dapur, sorgbitinn, er ég horfi á soltinn hræmúginn með kjaftinn fullan að bisa við að ganga á ört þverrandi kostinn.
Hryggur er einnig góður sunnudagsmatur.

Skíthæll

Ég var að tala við skíthæl í gær. Hress og skemmtilegur eldri maður og var hann að tala fyrir hönd vanvita. Við tókumst á um misjöfn sjónarmið á aðstöðunni sem upp væri komin og bar okkur sjaldnast saman en þó á tímum sammæltumst við um ákveðna fasta þætti s.s. „vanvitinn er ekki vitur“ og „aðstæðurnar sem vanvitinn hefur komið sér í eru mjög slæmar, fyrir fleiri en hann.“ Nújá, allt má þetta vera gott og blessað þó svo nauðsynlegustu hlutirnir hafi ekki verið skilgreindir. Á einum tímapunkti var rætt um hvort aflið sem ég ynni fyrir væri mannlegt og að ég hefði sagt að það væri það ekki. Stofnunin sem ég vinn hjá er ekki mannleg stofnun í svo mörgum orðum. Hér greindi okkur stórlega á með skilgreiningar. Hann taldi að það væri gríðarlega eftirsóknavert fyrir stofnun að verða mannleg og sennilegast átti hann við mjúk og skilningsrík, en miðað við það sem var fyrir augunum á mér á þessum fundi og var óneitanlega mannlegt, því ósköp fá önnur dýr verða skíthælar í sínum lífsferli, var mannlegt ekkert til að sækjast eftir. Eftir mikið fát, fum og fuður þá sneiddi ein tillagan frá skíthælnum svo nálægt hagsmunum þeirra er ég talaði fyrir að við gátum fundið sáttarflöt, eða næstum því. Því eins og skíthælar eru þá þýðir ekkert að semja við þá. Það sem verður að gerast er að skíthællinn verður að halda að hann hafi náð samningum og gengur frá borði sigri hrósandi, sem hann gerir jafnvel eftir ósigur með vanvitan sem er klár í hvað sem honum er sagt að gera næst. Það sem hann sagði var samþykkt með smávægilegum breytingum. 

Sjáum hvað gerist.