Egg.

Alls 28 meintir hryðjuverkamenn hafa verið dæmdir í 40.000 ára fangelsi. Engin kvótaskerðing þar. Alltof mikið ef maður væri að telja ofan í þá eggin svo þeir væru allir pakksaddir. Árin sem hver þeirra fær að meðaltali eru rúmlega 1429 ár, til ársins 3.436. Segjum svo að hver þeirra sé á miðjum aldri og eigi eftir að lifa í 20-30 (25) ár til viðbótar, vegna harðra skilyrða fangelsins, þá er dómurinn á hvern mann 57 sinnum gefin lífstíð. Ég get mest borðað 6 egg, ef mér væri skömmtuð 342 egg til að bjarga lífi mínu, þá væri ég dauðans matur. Hugsanlega kæmist ég uppí 110-20.

hope

Let us not eat the excrement of swine any longer. The cat’s out of the bag. 9/11’01 was a springboard towards an illusion to hide a empty U.S. treasury. The CIA killed JFK, Martin Luther King and possibly a dear friend of mine if he did not relieve himself of the pain. It is hard to be the one eyed man the valley of the blind. Sister... don’t let them feed me this lie!

There you go, the war on terror has been mirrored and we're getting seriously involved in your rectal droppings Mr President. My President is a half decent man but you're just a mean, greedy, tunnel visioned, looter! And that I cannot stand, it's not even in the realm of being human... you swine. It's a lie, it's a lie, it's a lie. Liar, liar your country's on fire.

Here's looking at you kid.

Undi Pundi.

Föstudagar.

Benazir Bhutto kom heim eftir 8 ára útlegð frá Pakistan í gær. 130 manns létust þegar reynt var að bana henni. Hún slapp.

Sauðsvartur almúginn.

Upp hefur komist stórfellt svindl á áhorfendum sjónvarpsstöðvarinnar ITV í Bretlandi, á svokölluðum auðmeltum skemmtiþáttum (light entertainment). Í skemmtiþáttunum sem um ræðir eru áhorfendur beðnir um að taka þátt í símakosningu þar sem kosið er um uppáhalds eitt eða annað, eða það sem maður síst kann við. Greitt er svo fyrir símtalið, fyrir utan kostnað, upphæð sem rennur beint til sjónvarpsþáttarins og stöðvarinnar sem hann er sýndur á, það er ekki svindl. Svindlið fólst í því að hunsa atkvæði áhorfenda sem hringt höfðu inn og beina framvindu þáttarins eftir því sem þótti veita meiri/betri skemmtun til áhorfenda skv. Michael Grade, stjórnarformanni ITV. Er það ekki einmitt það sem fólkið vill? Trúði e-r að þannig væri í pottinn búið, að múgurinn stjórnaði framvindu þátta sem það lagði sína kaþólsku tíund í? Ég gæti trúað að það væri ekki skemmtilegt efni og langt frá því að vera auðmeltanlegt. En það eru greinilega ekki allir hættir að éta skít.

Engin kunnátta, hæfni né geta.

Komin ný borgarstjórn í Reykjavík. Ég er svo aldeilis hissa. Nú er ég ekki viss um að þetta sé viturlegt skref þó svo ég hafi kosið hvorugan flokkinn sem var við stjórn. Hitt er annað mál að þetta var ofboðslega beitt og stefnumiðuð yfirtaka á völdum, sem tókst. Það var flott fannst mér og hitt að éta ekki skít fyrir endalausar bleyður sem hvorki nenna né hafa getu til að vinna vinnuna sína.

Bretar fara bara heim en koma aldrei til vinnu.

Sky fréttastofan greinir frá því í dag að innflytjendur séu að setja álag (strain) á skólakerfið, heilbrigðiskerfið og húsnæðiskerfið. Myndir sýndu frá því að pólskar bækur væru í bókabúðum, pólskar búðir væru til staðar og að pólskir byggingaverktakar væru með vinnu í Bretlandi. Þegar rætt var við einn slíkan innflytjenda þá sagði hann frá því að hann þekkti alls ekki marga breska byggingarverktaka, því hann ynni mestmegnis í hærri endanum (higher end) af samfélaginu. Þegar spurður að því hvort hann teldi pólskt fólk vera betri verkamenn (better workers) svaraði hann því að svo teldi hann vera og því til stuðnings bar hann mun á viðverustundum breskra og pólskra verkamanna. Breskir færu heim um 15:30/16:00 á meðan þeir pólsku mættu kl. 08:00 og færu heim kl. 18:00. Það væri gaman að vita hvenær þessir bresku mættu til vinnu og hve margar klukkustundir af uppgefnum vinnustundum fólkið væri við vinnu.

Það var þá heilagur andi!

Ég brá mér í bæjarferð. Erindið var ekkert sérstakt, bara að spóka mig og skoða mannlífið sem iðar á svo fögrum síðsumarsdegi. Allt fólkið er komið út, það gengur um og skoðar mig og svo annað fólk. Allir svo fjörugir og einhvernveginn verða sorgir mannanna að engu á meðan sólin heiðrar okkur með geislum sínum. Það kvöldar með tímanum og hvað það er yndislegt að sjá sólina hverfa á bak við Póst- og símahúsið. Við, fólkið, förum heim og grillum og lítum svo á Sjónvarp allra landsmanna. Eitthvað fyrir alla. Sovésk-tékknesk heimildarmynd um akuryrkju í Síberíu. Brosandi fólk sem hefur allt til alls og öllum líður vel. Svo kom í ljós að þetta var ekki akuryrkja heldur útrýmingarbúðir fyrir fólk sem ekki var eins og við hin. Eftir þessa skemmtilegu eitthvað fyrir alla heimildarmynd, ákvað ég að það væri kominn tími á að skoða iðandi mannlíf borgarinnar. Forsetinn stóð á sama stað og alltaf, stór og mikill. Hann bjargaði Íslandi! Hann er frelsishetja allra landsmanna. Hann giftist frænku sem beið hans í fimmtán ár. Góður maður, hann Jón. Sameining stéttanna átti sér stað. Maður spilar á gítar og lætur sem hann syngi um sorgir sínar, hefðardama gengur hjá og tekur undir við mikinn fögnuð nærstaddra. Allir sitja dolfallnir og stemming myndast um tilbúnar sorgir mannsins. Dagur var að kveldi kominn, ég fór heim, hrasaði um þröskuld draumalandsins og datt inn fyrir. Nýr dagur blasti við mér og óafvitandi reykti ég tólf sígarettur yfir þremur kaffibollum og settist svo á koppinn. Til hamingju vinur, nýr dagur í veröld þar sem þú vinnur til að kaupa þér hluti sem þú vissir ekki að þig vantaði. Geggjað. Ég geng út. Það fyrsta sem blasir við mér er tuttugu og þriggja metra löng biðröð. Allir bíða í biðröð, allir bíða í biðröð. Ég bíð í biðröð. Ég spyr mann sem bíður í biðröð, hvort hann geti sagt mér af hverju ég bíð í biðröð. Vegir guðs eru órannsakanlegir eins og hann sjálfur, segir hann mér. Svo sagði hann mér frá Óla. Gulur og rauður, rauður og grænn, grænn og blár, blár og svartur, svartur og hvítur, hvítur og fjólublár. Þarna höfum við farið í gegnum allt litrófið, en ekki eingöngu, þetta var einnig upptalning á skónum hans Óla. Allir litir af bestu lakkskónum. Hann átti gott úrval. Hann gekk um bæinn í sitthvorum skónum, þrammandi gulur og rauður, rauður og grænn, grænn og blár og svo framvegis. Hann var búinn að koma sér vel fyrir, ók um á fínum bíl og var að þjálfa sig í því að vera manneskja. Það er ekki allra. Einn daginn er hann var á leið í bæinn var hann stoppaður af lögreglunni. Hann lagði við vegakantinn og beið. Þjónn laganna steig þungum og öruggum skrefum í átt að honum og biður hann um að stíga útúr bílnum. Alveg sjálfsagt, herra segir Óli og býr sig undir að stíga út úr bílnum, en ég verð að segja þér, ég er í sitthvorum skónum, segir hann svo. Þjónninn jánkar því og Óli kemur út. Um leið og Óli hafði stigið út kemur skelfingarsvipur á þjóninn og Óli verður fórnarlamb í orgíu hjá lögreglunni þar sem þeir liggja þrír á honum og veltast um af miklum móð. Hann gleymdi að nefna að þetta væru lakkskór og hann var handtekinn fyrir glæpi gegn tískunni. Hann fékk lífstíðardóm. Hann var dæmdur til að kaupa sér Levi´s 501 einu sinni í mánuði og versla einungis í viðurkenndum tískuvöruverslunum það sem eftir var ævinnar. Æi, greyið gæsin, hann Óli.