Það er eitthvað í veginum.

Það er eitthvað í vegi fyrir því að frjáls framþróun manns geti orðið. Með lýðræði höfum við vanað okkur viðbrögðum við aðgerðum því allir ráða. Meira að segja hálfvitinn sem hljóp á eftir víetnamska uppvaskaranum þegar hún var á leið heim eftir vinnu og öskraði á hana að fara heim til sín. Það sama hefði mátt segja við hann sökum óspekta, en maður rökræðir ekki við hálfvita, maður slær þá, helst ihjel, ef þeir duga ekki til vinnu. 

Hvað gerir maður þegar manni birtast augljósir gallar á lofaða lýðræðiskerfinu? Styðji maður ekki lýðræði hlýtur maður að vera einræðissynni og þar af leiðandi fasisti en það er bara af því að það væri auðvitað best að ég fengi að ráða. Þegar horft er á alþingi Íslendinga og það sem fram fer þar, getur enginn, enginn útlendingur einu sinni, orðið stoltur af vinnulaginu sem viðhaft er þar.
Roger McGough var með sniðugt ljóð:
I wanna be the leader
I wanna be the leader
Can I be the leader?
Can I? I can?
Promise? Promise?
Yippee I'm the leader
I'm the leader
OK what shall we do?
Eitt sinn var ég svo lukkulegur að það var ráðist á mig af strákagengi sem fór mikinn. Þeir veittust að mér þar til foringinn sá sér færi að stíga fram og sýna af hverju hann væri foringi og lagði til atlögu. Næsta sem við vitum er að hann fær bylmingshögg af vinstri skó vinar míns sem ég hafði tekið af heimili hans fyrr um kvöldið. Við hættum að slást og hann spurði mig af hverju ég væri með skó í vasanum.
Vaknið gott fólk og takið ábyrgð á sjálfu ykkur.