Allt sem áður hafði verið svo eðlilegt var nú orðið framandi og gerólíkt því sem það átti að sér að vera. Mér var hugsað um síðustu orð föður míns: Varaðu þig sonur hún gæti verið hlaðin. Maður gekk í hringi og tuldraði fyrir munni sér galdraþulu sem veitti honum þann hæfileika að verða aldrei ringlaður. Annar stóð við símann og spurði viðmælanda um svefnpokapláss fyrir tvo. Allt var kyrrt og allt var hljótt, nema fótatak af hægri, vinstri og símnotanda sem hafði fengið skakkt númer og spurt einhvern Guðmund um svefnpokapláss fyrir tvo. Þriðji maðurinn var lágvaxinn, grannur og mjög þjakaður af einmanaleika og biturð út í samfélagið. Hann var í allt of stórum skóm, sem greinilega voru honum gefnir af einhverjum ókunnugum, nema að hann lifði í voninni um að stækka töluvert á þeim stutta tíma sem skórnir entust. Hann var í of stuttum buxum og of stórri peysu, hann átti sennilega engan jakka eða yfirhöfn. Kona gengur inn og hann er í uppreimdum stígvélum með splæsum sem ná upp undir hné. Konan er með alskegg og fer inn á karlasalernið. Konan stendur við athöfnina. Drengur hlustaði á þögn á snældu sem hann hafði verslað sér. Hann er að komast í skilning við frumstigið í tónfræði. Hann hækkaði aðeins í. Tveir menn sitja á bekk og hófu að ræða jarðaför annars mannsins. Þeir eru klæddir í betri fötin sem einu sinni voru góð, nú eru þau betri. Betri en ekki neitt. Hann ætlar að láta jarða sig í kyrrþey. Hinn spyr hvar hún sé á landinu. Tíminn nálgaðist og mér var þar með rutt út á færiband tímans, það þarf að trekkja lífsklukkuna eins og aðrar klukkur. Jón á röltinu var hættur að ganga í hringi og var kominn meira út í strunsið, strunsaði í öll horn og sleppti engri flís ósnertri, vandvirkur. Mennirnir tveir, höfðu komist að samkomulagi um að auka mætti ferjugang við Breiðafjörð. Lágvaxni, granni, mjög þjakaði, af einmanaleik og biturð, maðurinn var horfinn sjónum mínum en ég vissi af honum fyrir hornið. Ég sá glytta í óútfylltu skóna, þar sem tábergið var enn ókannað eins og ónumið land. Drengur hafði lokið við frumstigið og var nú kominn í algjört hljóð. Hann hækkaði aðeins í. Bílstjórinn kom arkandi að og handlék skiptimiðadæluna eins og hún væri blýkúludæla frá Smith og Wesson. Hann ætlaði sér alltaf að vera lögregluþjónn. Hann komst þó í einkennisbúning. Ég steig upp í og greiddi með seðli, hann vildi seðil og tvo silfraða. Hvað gat ég gert, hann var, jú, með skiptimiðadæluna. Ég fékk mér sæti og lét riddara götunnar svífa með mig heim í fyllsta öryggi. Kv. KLT