Einföldustu dæmin um örvun tauga er að beina ákveðnum samfelldum rafstyrk á taugarfrumur. Griplur taugafrumu munu taka við boðunum og slík boð geta verið bæði örvandi og hamlandi en í okkar tilviki er það örvun. Við beinum þeim rafstyrk sem nær örvunarþröskuldi frumunnar og myndum boðspennu. Boðspenna er rafboð sem berst niður eftir síma frumunnar að taugaendum þar sem símahirlsurnar senda frá sér taugaboðefni. Við rafboðin springa símahirslurnar og taugaboðefni berast á næstu taugamót og þar mætir taugafruman annari taugafrumu sem gæti örvast eða hamlast eftir gerð taugaviðtaka þeirra. Merkilegt.
Þetta veit ég fyrir víst að á ekki við um mig.
Eitt sinn tók ég í fitumælingartæki sem mældi með rafboðum fitu líkamans í gegnum svita sem myndaðist við grip. Tækið sýndi eingöngu Error, en einhverja hlutfallslega viðmiðunartölu hjá næsta og öllum á undan og eftir.
Það kemur einnig fyrir að þegar ég geng framhjá ljósastaurum á götum Reykjavíkur þá slokknar á þeim. Ég myndi jafnvel segja að þetta gerðist oft. Þegar ég spyr annað fólk þá segir það ekki slokkna á ljósastaurum þegar það gengur framhjá. Það er margt sem gæti komið til. Þetta gæti alltaf verið að gerast hjá öllum en ég væri sá eini sem tæki eftir því þegar aðrir væru uppteknir af mikilvægum hlutum. Kannski hef ég eingöngu spurt fólk sem er annars hugar. Sennilegasta skýringin er sú að Dökkblái maðurinn er svona rafmagnaður en við vitum enn ekki hvernig þetta nýtist honum.
Þegar ég var að læra þá var verklegur tími sem fólst í því að gera allskyns rannsóknir á ýmiskonar. Eitt sinn þá áttum við að veita taugafrumum skilaboð og sprengja nokkrar símahirslur með rafstyrk eins og lýst er hér að ofan. Þar sem ég er frekar fámáll þegar ég er að einbeita mér bauð ég mig fram til að liggja á bekk og þar sem mér yrði veittur rafstyrkur til að örvunar. Átti þetta ekki að vera vont heldur áttu útlimir (í þetta skipti fótur) að stífna upp og verða útréttur. Til að gera langa sögu stutta þá setti kennarinn tækin og tólin á mig og hófst svo sýnikennslan sem aldrei varð, því ekkert gerðist. Hófst þá endurstilling á apparötum hingað og þangað þar til farið var að athuga snúrur. Reglulegar tilraunir við að koma apparatinu í gang báru engan árangur. Mín frægðarsól skein í stutta stund því svo var ákveðið að skipta um viðfang. Kona ein úr hópnum var valin, næstum gegn hennar vilja því allt var orðið svo hjákátlegt hjá kennaranum. Konu kindinni var velt uppá bekk, brett upp skálmin á brókunum hennar þar sem við blasti leggur loðinn sem sæmilegasti karlleggur, apparatinu skellt á og ýtt á ON. Nú hafði kennarinn e.t.v. gleymt sér en síðast þegar hann var að prófa tækið á mér hafði hann farið ofarlega í stillingum á rafstyrk og þar sem ekkert gerðist ákvað hann að athuga hærri styrk til að athuga hvort minn örvunarþröskuldar væri hærri. Ekkert gerðist þá en þegar ofangreind kona varð örvuð af sama rafstyrk þá var það ekkert annað en pyntingar á konunni.
Þetta leiðir okkur að gátu: er ekkert ekkert ef allir láta sem ekkert sé?
Þetta veit ég fyrir víst að á ekki við um mig.
Eitt sinn tók ég í fitumælingartæki sem mældi með rafboðum fitu líkamans í gegnum svita sem myndaðist við grip. Tækið sýndi eingöngu Error, en einhverja hlutfallslega viðmiðunartölu hjá næsta og öllum á undan og eftir.
Það kemur einnig fyrir að þegar ég geng framhjá ljósastaurum á götum Reykjavíkur þá slokknar á þeim. Ég myndi jafnvel segja að þetta gerðist oft. Þegar ég spyr annað fólk þá segir það ekki slokkna á ljósastaurum þegar það gengur framhjá. Það er margt sem gæti komið til. Þetta gæti alltaf verið að gerast hjá öllum en ég væri sá eini sem tæki eftir því þegar aðrir væru uppteknir af mikilvægum hlutum. Kannski hef ég eingöngu spurt fólk sem er annars hugar. Sennilegasta skýringin er sú að Dökkblái maðurinn er svona rafmagnaður en við vitum enn ekki hvernig þetta nýtist honum.
Þegar ég var að læra þá var verklegur tími sem fólst í því að gera allskyns rannsóknir á ýmiskonar. Eitt sinn þá áttum við að veita taugafrumum skilaboð og sprengja nokkrar símahirslur með rafstyrk eins og lýst er hér að ofan. Þar sem ég er frekar fámáll þegar ég er að einbeita mér bauð ég mig fram til að liggja á bekk og þar sem mér yrði veittur rafstyrkur til að örvunar. Átti þetta ekki að vera vont heldur áttu útlimir (í þetta skipti fótur) að stífna upp og verða útréttur. Til að gera langa sögu stutta þá setti kennarinn tækin og tólin á mig og hófst svo sýnikennslan sem aldrei varð, því ekkert gerðist. Hófst þá endurstilling á apparötum hingað og þangað þar til farið var að athuga snúrur. Reglulegar tilraunir við að koma apparatinu í gang báru engan árangur. Mín frægðarsól skein í stutta stund því svo var ákveðið að skipta um viðfang. Kona ein úr hópnum var valin, næstum gegn hennar vilja því allt var orðið svo hjákátlegt hjá kennaranum. Konu kindinni var velt uppá bekk, brett upp skálmin á brókunum hennar þar sem við blasti leggur loðinn sem sæmilegasti karlleggur, apparatinu skellt á og ýtt á ON. Nú hafði kennarinn e.t.v. gleymt sér en síðast þegar hann var að prófa tækið á mér hafði hann farið ofarlega í stillingum á rafstyrk og þar sem ekkert gerðist ákvað hann að athuga hærri styrk til að athuga hvort minn örvunarþröskuldar væri hærri. Ekkert gerðist þá en þegar ofangreind kona varð örvuð af sama rafstyrk þá var það ekkert annað en pyntingar á konunni.
Þetta leiðir okkur að gátu: er ekkert ekkert ef allir láta sem ekkert sé?
No comments:
Post a Comment