Mín saga er svo sem ekkert afgerandi eða önnur en svo margir hafa lent í. Við heimilisfólkið ákváðum að sýna dyggð við eitt fyrirtæki með því að hafa gsm síma, heimasíma, internetið og sjónvarp hjá Vodafone og er fólki umbunað með slíkri dyggð með vægum afslætti. Sjónvarpið fengum við í gegnum Digital Ísland. Það voru mistök.
Tengslin á milli Digital Íslands og Vodafone eru mjög óskýr. Maður fær afruglara Digital Íslands á sölustöðum Vodafone. Hins vegar hefur Vodafone ekkert með Digital Ísland að gera þegar kemur að bilunum eða annarri þjónustu. Reyndar hefur enginn neitt að gera með Digital Ísland þegar kemur að bilunum eða þjónustu og er hún því enginn, núll. Þegar við heimilisfólkið stungum afruglaranum í samband fengum við ljómandi fína mynd en það vantaði nokkrar stöðvar sem komu bara alls ekki inn. Okkur fannst það nú ekki tiltökumál þar sem við áður höfðum ekki sjónvarp og í sífelldum vandræðum með loftnetið. Eftir um hálfsmánaðar notkun hurfu allar stöðvarnar. Ekkert fannst þó leitað væri.
Okkur var sagt, þegar við loksins náðum í gegn til Digital Íslands, eftir 45 mín. bið í síma, að þetta væri sennilegast e-ð hjá okkur sem væri vandamálið. Auðvitað var þetta ekkert sem Digital Ísland ætlaði sér að taka á. Okkur var sagt að fá okkur loftnetsmann sem myndi laga þetta því við höfðum ekki nægilega góð skilyrði fyrir móttöku útsendingar. Gott og vel. Við gerðum það ekki því við þekkjum þessa lygatuggu og sögðum upp fyrirbærinu. Daginn eftir voru allar stöðvar komnar inn og líka þær sem við höfðum aldrei náð áður. Enginn loftnetsmaður hafði litið á loftnetið né nokkuð annað gerst. Eina breytan var að Digital Íslandi var sagt upp.
Svo sá húsfrúin auglýsinguna um að hægt væri að sjá sjónvarp í gegnum adsl án nokkurs loftnets. Þetta var akkúrat fyrir okkur. Við athuguðum málið og það sem þurfti að gera var að færa adsl línuna yfir til Símans frá Vodafone og þá væri allt klappað og klárt. Þessi beiðni var færð til Vodafone og svo biðum við þar til við fengjum loks að sjá sjónvarp. Ekki gekk þetta ferli betur en svo að internetið varð óvirkt hjá okkur. Við athuguðum hjá Vodafone sem bað okkur að koma með “routerinn” til sín svo þeir gætu litið á hann og gengið úr skugga um að hann væri í lagi. Ekkert mál. Við erum réttlátt fólk. Í síma var okkur sagt að hægt væri að bíða eftir að litið væri á hann og svo gætum við farið með hann til baka. Þetta var alls ekki raunin. Í móttöku Vodafone tók á móti okkur feitur göltur með grís í þjálfun og vildi allt gera til að sýna hvernig maður fær annað fólk til að éta skít. Hvergi var slegið af stinningunni með að ánægðustu viðskiptavinirnir væru hjá Vodafone. Ég spurði göltinn þá hvort hann ætlaði að skutla “routernum” heim til mín eftir skoðun en slík þjónusta er ekki í boði. Eðlilega þar sem hún er í raun engin. Í stað þess að slá til kauða ákváðum við að segja honum að troða “routernum” þar sem sólin aldrei skín og máttum við athuga með tæknimanninn eftir hádegi. Þegar ég geri það er mér sagt að tæknimaðurinn sé með “routerinn” í höndunum og að þetta hafi verið sett í algeran forgang. Ljómandi. Kannski var þetta allt að hjaðna.
Þegar ég hringdi svo aftur rétt fyrir lokun var mér sagt að tæknimaðurinn væri með “routerinn í höndunum og að málið mitt hefði verið sett í algeran forgang. Hva’ba? Það var verið að biðja mig að éta skít eina ferðina enn.
Kom í ljós, eftir að tæknimaðurinn hafði tekið sér heilan dag í að skoða “routerinn” að það var hreinlega allt í góðu með hann. Ég kom niður eftir og bað um að fá að tala við yfirmann. Hún var víst upptekin en myndi hringja um leið og hún losnaði. Ég útskýrði þá fyrir afgreiðslustúlkunni að skyldi þessi yfirmaður ekki hringja væri ég neyddur til að færa mig yfir til Símans með allt mitt heimili, því þó það væri enginn munur á kúk og skít þá æti maður ekki sama skítinn úr sömu skeið. Ég þóttist vita að ég væri nú ekki stór fiskur en væri e-r merking á bakvið stóru orðin um ánægðustu viðskiptavinina þá gæti hugsanlega e-ð gerst.
Yfirmaðurinn hringir í mig og segir mér að nú gæti hún best trúað að það væri e-ð að línunni hjá okkur og þyrftum við að greiða fyrir lagfæringu á henni ef þörf væri á slíku. Ég ætla að vona að þið sjáið samsvörunina við ofangreint dæmi með Digital Ísland. Við heimilisfólkið búum vel þannig að við fengum til okkar símamann sem útskýrði fyrir okkur að ef síminn hjá okkur virkaði þá ætti internetið að virka líka. Síminn var í góðu standi.
Þegar ég útskýri þetta fyrir Vodafone fólki þá virðist það ekki skilja svona rökstuðning. Á meðan á þessu stendur fáum við hringingar frá Vodafone fólki sem er að fylgja eftir minni eftirfylgni af bilun sem nú er komin svo langt á veg að ótækt er að fara útskýra málið fyrir þjónustulundaðri sál í aukavinnu.
Við heimilisfólkið þáðum boð um að fá mann frá Vodafone til að líta á línurnar hjá okkur á þeim forsendum að hann myndi ekki laga einn einasta vír án okkar samþykkis og vitundar af ótta við að Vodafone myndi reyna koma sér undan í skjóli tæknimáls og vanþekkingar af okkar hálfu. Ekki vanmeta þessi skrímsli.
Kom í ljós að ekkert var að hjá okkur og hringdi rafvirkinn eitt símtal og hafði þá línan verið sett í rangt sæti. Það var allt og sumt.
Þegar hingað er komið er vika liðin frá því að internetsambandið rofnaði og þegar á ofangreindu stóð var okkur sagt að við skyldum ræða bætur fyrir ómakið þegar búið væri að finna út hvað væri að. Þetta hljómaði nú eins og fagmannlegt viðhorf en því miður var eftirfylgnin á þessu loforði dræm. Þegar ég svo loks leitaði eftir bótum og þá ekki endilega fjárhagslegum heldur eingöngu viðurkenningu á ómaki sem heimilið hafði orðið fyrir þá kom það uppúr dúrnum að því miður væri ekki um neitt slíkt að ræða en Vodafone gæti boðið okkur að draga frá mánaðargjaldinu af internetinu þá viku sem við ekki höfðum aðengi að því. Sem sagt, ómakið var ekki viðurkennt en í boði var að greiða ekki fyrir það sem við ekki fengum. Okkur var þá boðið að éta ekki skít. Ljómandi fínt, þar sem við vorum einmitt hætt því.
(Myndin að ofan er fengin að láni úr Rolling Stone)
No comments:
Post a Comment