Friður sé með yður.

Hungrið var farið að sverfa sem þýddi að allar rökréttar hugsanir myndu fjalla um mat á einn eða annan hátt: Ég ætla að fá heimsfrið með túmat, sinnep og steiktum. Ég hámaði heimsfriðinn, keypti mér dagblaðið og hélt að þar með væru allar áhyggjur úr sögunni, það var rangt. Heilsíðu minningargrein um Guðmund Ólafsson. Hann Guðmundur var merkilegur karl í lifanda lífi. Á leiðinni heim þykknaði upp og fór að rigna. Ég er kominn inn og fer að lesa greinina um Guðmund. "Elskulegi unnusti, vinur, bróðir og sonur.” Einn með öllu. Þegar Guðmundur var með öllum mjalla þá var hann einn eftirsóttasti piparsveinninn í bænum. Guðmundur var það heppinn, að hann varð ástfanginn af konu. Hann vildi hana, hún vildi hann, allt var eins og best væri á kosið, svo liðu árin. Hann var sannfærður um að þetta væri ástin, sú eina sanna, sem einhleypingar finna tvisvar á dag og þrisvar á sunnudögum. Hún komst að hinu sanna um hans piparsveins ár og fór að efast um sannleiksgildi ástar hans á sér, hún vissi um aumu staðina á honum Gumma sínum. Guðmundur ég vil að þú sýnir mér það í verki að þú elskir mig, segir hún, þú ert alltof myndarlegur til þess að ég geti verið róleg um þig. Hættu að raka þig, þú þarft þess ekki því ég elska þig fyrir það sem þú ert, ekki fyrir það hvernig þú lítur út. Hvað gat hann gert?! Hann elskaði hana! Eins og hann hafði aldrei elskað. Hann settist niður og hugsaði. Hann hugsaði eins og hann hafði aldrei hugsað áður. Vikur liðu og skeggið óx. Það óx og óx þangað til það huldi á honum andlitið. Vikur liðu og skeggið liðaðist. Hann skyldi sýna henni að hann elskaði hana! Mánuðir liðu og enn síkkaði skeggið. Hann girti það ofan í buxurnar þegar þau fóru út, þangað til það laumaðist út um skálmina. Hann vafði það um hálsinn á sér þegar veturinn kom og var næstum búinn að fara sér að voða þegar það flæktist í flaksandi trjágrein. Hann náði að rífa það úr og frelsinu feginn hljóp hann af stað að segja unnustunni tíðindin, steig á skeggið og skallaði Jóhannes, saklausan óástfanginn vegfaranda, í nefið sem brotnaði. Jóhannes, sem tók þessu með mesta umburðarlyndi, kærði Guðmund, sem var látinn raka sig í einum grænum á lögreglustöðinni. Snoðaður gekk Guðmundur heim og unnustan út. Enginn sá Guðmund eftir það. Hann fannst á heimili sínu einn og yfirgefinn. Það hafði enginn vitjað hans í mörg ár og sögur gengu um að hann væri genginn af göflunum. Dánarorsökin var köfnun í eigin skeggi. Hann elskaði hana víst eftir allt saman. Unnustan fékk táknið um ástina í arf og myndaði sinn auð af hárkollum.